خورشید من

 همه چیز سرجای خودش  به جز تلویزیون که در دست اقدامه ... شاید تا سال بعد پانوشت - هر کجا پا می گذاریم هلیا میخ تلویزیون می باشد

موسسه زبانم رو به خاطر مسافت عوض کردم . وقتی وارد موسسه شدم دلم گرفت یاد استادم حیدری نخبه زبان افتاد یاد همکلاسی هام . یاد اولین جلسه که هیچی نمی فهمیدم انگار هرچی پیشرفته تر میشی دلتنگتر میشی  با کتایون که یه دختر چهار ساله داره آشنا شدم اما هنوزم دلتنگ همکلاسی هامم . ....راستی یه دختر ده ساله تو کلاسمون هست که همه رو میذاره تو جیب اسپیکینگش فوق العاده . از روستاهای اطراف میاد خیلی تعجب کردم اومدم خونه به همسرم گفتم وقتی تو سی پا میذاری دیگه هیجانات اول رو نداری دیگه قدرت جابجایی و تغییرات رو نداری .امیدوارم عادت کنم و مجبور نشم به همکلاسی هام برگردم .

کنج گلویم قبرستانی است پرازاحساسهایی که زنده بگورشده اند، به نام بغض….” نبودن هایی هست که هیچ بودنی جبرانشان نمیکند و آدمهائی که هرگز تکرارنمی شوند…. فقط همین…

بازی جدید ما   بازی جدید ما - من می گم were is helya و هلیا جواب میده here i am   ...

 دومین تئاتریه که هلیا میره . اولی خاله سوسکه دوماه پیش بود که متاسفانه عکساش پاک شده و دومی هم تئاتر امشب که با پسرخاله طاها همسفر بودیم ..  اولش که آقا خره و کلاغه اومدند هلیا اومد تو بغلم و یه کم مضطرب بود اما بعد موزیکال شد و گربه اومد دیگه ترسش برطرف شد . پسرخاله طاها هم فقط نت های اهنگها رو با گردن و پا می گرفت و سخت محو نمایش بود آخر نمایش هلیا دنبال خاله سوسکه نمایش قبلی بود به قول خودش از سبیل پرید خاله سوسکه کجاست ؟   دستهای باز هلیا و گونه های طاها رو تو این عکس خیلی دوست دارم   ...

هلیا خواب هم که باشه از ترس اینه چشم باز کنه و بگه بوسامو پس بده نمی توونیم بوسش کنیم

...

  هوای سه نفره نه ابر می خواهد ، نه باران ، نه یک بعدظهر پائیزی ! کافیست حواسمان بهم باشد ... ... هلیا در حال غذا دادن (خاک ) به گلهای رستوران ...  ... این فیگور هلیا رو عاشقم ... کوچ مرغان دریایی ... خیلی زیبا بود مخصوصا حس پروازش ... پرواز دخترکم ... دختری همسن سال هلیا از بادبادکها می ترسید جیغ میزد گریه می کرد اما نمی دونم اطرافیانش چرا اصرار داشتند که نترسه ... خوب بچه می ترسه چاره اش یه کلام بود همدردی .. تایید ..               هلیا متعجب از شیون دخترک ... شکار لحظه ها ... ای جانم بگیر ت...

چندی پیش در آفتاب بعد از بارون با دخترک موفرفری به پارک محله رفتیم اینجا نقاشی روی دیوار مهد کودک رو با هم دیدیم هلیا گفت rubitt مامان رو نگاه کن تا ازت عکس بگیره این آقاپسره هم با پدرش اومده بود و یه دونه نارنگی بهش دادن همانا گریه های بی پایان هلیا هم همانا  حین سه چرخ سواری هلیا بوق می زد می گفت آقا برو دیگه سه ساعته ایستادی ...   ...